Met Bach aan de borrel
Bach 3,
Sonata no.2 in a mineur
Met Bach aan de borrel
Weet je dat een Fuga
eigenlijk een soort jazz was, in Bach’s tijd dan. Je bedenkt een thema, een
leuke beginmelodie en dan ga je die
steeds anders spelen. Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben. Sonate
No.2 in A mineur. A mineur, mijn hemel, dat is muziek die meestal gevoelens
van verdriet en weemoed oproept. En dan begint hij met de aanduiding Grave, wat
zoiets als statig betekent. De stap van doodgraver denk ik dan.
Als je dit deel kunt luisteren zonder ergens diep in jezelf
een traan te voelen opwellen dat ben je van graniet. Mijn vrolijke jongens en meisjes
van gisteren zijn nergens meer te bekennen. Dit is leed, dit is pijn, dit is
weemoed en ver verlangen. Dit is uren in de regen staan en op de bus wachten en
dan zie je opeens dat die niet gaat. Dan word je niet meer boos maar je voelt
je hart wegzinken. Hupla, ik gooi ze maar even door elkaar, Grave, Fuga en
Andante, muziek voor als het uit is en je denkt dat je leven nooit meer
goedkomt. Muziek die klinkt in een eenzame steeg, muziek die zeker niet in een
concertzaal hoort, wat mij aangaat dan, want daar is iedereen warm, min of meer
rijk en goed gekleed en heeft tijd genoeg. Nee, dit is muziek voor naast de
voedselbank, nee, nog veel erger, voor vlak voor je het zwarte koude water je
hoofd voelt omsluiten. Dit komt inderdaad nooit meer goed. En als ik het zeggen
mag, het vierde zeel is volstrekt misplaatst. Wat een nare vrolijke onzin.
Vergeet dat maar. Zet de Grave, Fuga en Andante op herhaling en tuur met Bach
naar het einde. Oh, nu weet ik waar ik
de hele tijd aan moet denken, een verregende tuin en een glas jenever, met een
flinke fles vol ernaast. Wat dronk Bach eigenlijk? Jazeker, hij dronk ook
jenever! Dat is zeker!
Reacties
Een reactie posten