Een beetje Bach

  Wat zei ik nou gisteren? Dat het wel leek alsof Bach pas net een viool in handen had gekregen en hij zijn eerste stuk muziek voor dat instrument bij elkaar kraste.  Ik had het over de Sonate No 1, in G mineur. G mineur. G mineur dat is de klank van treurende pubers. Treurend over wat ze allemaal niet snappen, dat zijn de tranen van de eerste levenspijn. Ja, nou ja, Bach had het na het Adagio al aardig door. Zijn aanvankelijke haast krijsende aangehouden toon, maakte al snel plaats voor virtuoze muziek. Alles om maar te verbergen dat je jong bent, zo snel mogelijk volwassen klinken. Zo ging dat zeker toen.   Even tussen jou en mij, dat joch was 17 of 18 toen hij dit schreef!!! En als je dan uitging? Lekker dansen, swingen, de pan uit, mooie meiden kijken? Haha, dat gebeurde of als je aan het hof woonde of het betere stampwerk in de kroeg of herberg. Rondtrekkende legers hadden hun eigen wijsjes en zo trokken die wijsjes door de landen waar ze tussen de oorlogen door fl...

 Sonate No. 1 in G mineur Die opening, die lang aangehouden bijna jammerende toon, dan weg nootjes, die telkens terug komen op een dubbelklank en daarin dwars door je gevoel snijden. Het adagio van de sonate no 1 in G mineur BWV 1001. Het lijkt wel alsof Bach voor het eerst een viool vast heeft en wat voor zich uit krast, en direct doorheeft wat een effecten een viool kan hebben. Het is ook pas na een minuut of drie dat de eerste versiering is te horen. Dan gaan we samen naar het einde van het Adagio. De tijd heeft hij al lang stil gezet en langzaam, een toon, die verder weg lijkt te geraken, klaar. De meester heeft even viool leren spelen Mijn grootvader had een oom van zijn moeders zijde, dat was de beroemde bioloog Leendert Alexander Johannes Burgersdijk (1828-1900). Een man die alles kon. Zijn leerlingen kwamen er echter achter dat hij geen viool kon spelen. Hij lachte en zei: kom over een twee weken maar terug. En hij speelde viool alsof hij nooit anders had gedaan. Hij vert...