En we dansen op de adem van de god van wind

 

Wat zei ik nou gisteren? Dat het wel leek alsof Bach pas net een viool in handen had gekregen en hij zijn eerste stuk muziek voor dat instrument bij elkaar kraste.

 Ik had het over de Sonate No 1, in G mineur. G mineur. G mineur dat is de klank van treurende pubers. Treurend over wat ze allemaal niet snappen, dat zijn de tranen van de eerste levenspijn. Ja, nou ja, Bach had het na het Adagio al aardig door. Zijn aanvankelijke haast krijsende aangehouden toon, maakte al snel plaats voor virtuoze muziek. Alles om maar te verbergen dat je jong bent, zo snel mogelijk volwassen klinken. Zo ging dat zeker toen.  Even tussen jou en mij, dat joch was 17 of 18 toen hij dit schreef!!!

En als je dan uitging? Lekker dansen, swingen, de pan uit, mooie meiden kijken? Haha, dat gebeurde of als je aan het hof woonde of het betere stampwerk in de kroeg of herberg. Rondtrekkende legers hadden hun eigen wijsjes en zo trokken die wijsjes door de landen waar ze tussen de oorlogen door flink op dansten aan grote vuren met kletsende dijen en trillende borsten. Genoeg te zien aan de zelfkant.

 En de tussenpersonen tussen de kampvuren en de hoven waar de pruiken werden bepoedert en de heren elegant bogen voor de dames, waren jongens als Bach. Jong genoeg om de muziek van buiten te kennen, en briljant genoeg om er prachtige dansjes voor één viool van de maken, zodat er ook aan een klein hof, of misschien wel in een statig burgerhuis een beetje gedanst kon worden. Netjes in rondjes, niet stampend meer. Tempo di Borea staat er bij de zevende dans van de Partita No 1 in B mineur. Borea, ja, je moet het even weten is de God van de Noordelijk wind. Op het tempo van de Noordelijke Wind? Welnee, hij bedoelde dat het de muziek van Noorse soldaten had gehoord en dat dat flinke houwdegens waren en dat die een beetje stampte bij het dansen en dat de hoge dames en heren dat misschien vanavond eens wilde proberen? En zo stampen we vrolijk rond, Partita No 1 is opeens een danszaal geworden waar zwetende jongens en meisjes met een glaasje op af en toe in een wilde Borea uitbarsten. Stamp je mee?

Bach gooit er nog een Double achteraan. Even wat rock en roll.  Speel het maar op een elektrische gitaar en Bach is de grootste.

Morgen Sonate No.2 in A  mineur. Even uitrusten dan, en aan de kant van de zaal hangen in misschien in het duizelingwekkende decolleté van je danspartner kijken, of naar zijn spannende zijden broekje.