La Donna is NIET mobile… toch?

 

Stel je voor, je hebt ruzie met iemand,  erger nog die iemand heeft aan je dochter gezeten. Je bedenkt een plan. Je huurt een moordenaar in. Tegelijk verkleedt je je dochter als jongen en vertelt haar dat ze uit de omgeving daar weg moet. Dan komt er nog een plotwissel, altijd leuk. Die moordenaar heeft een zus en die doet het ook met die man die vermoord moet worden. Die zus smoest met de moordenaar: “niet mijn mannetje doodmaken maar gewoon de volgende die straks de herberg binnenkomt.” En wie is dat? Ja natuurlijk de gans van een dochter die toch ook wel weer met die rondneuker wil en inmiddels als een jongen is verkleed. Stel je hebt afgesproken dat de moordenaar jouw vijand in een zak zou stoppen, je maakt die zak open, en tegelijk hoor je die vrouwenschender verderop zingen. Oei er is iets mis, je kijkt nog eens en ja hoor, daar ligt je dochter, doodgestoken.

Wat een verhaal hè, en nu nog eens iets. Luister naar de eerste, de allereerste noten, de Preludio, van Rigoletto van Giuseppe Verdi, de grote, de allergrootste, de superallergrootste van opera componisten, luister naar die eerste noten en je weet dit hele verhaal al. Drie intens klagende stoten van het koper en daaroverheen alle strijker die het hele drama inclusief het belangrijkste muzikale thema’s dat je later uitentreuren zult horen. 2 minuut 25 seconden. Bijna twee uur later, en weer drie stoten van het koper, in Gilda’s stervende stem, dezelfde tonen. Einde! Na, nog geen tweeëneenhalve minuut dan begint er een hofdansje, precies van zo’n onnozele sfeer waarin iemand met een glas teveel op net teveel zegt, en hupla het drama dat je in de eerste maten hoorde begint. Meteen maar met een Aria die je allang kent, zonder het te weten misschien, vooral omdat alle Italianen dat de hele dag zingen.

Zo, we zijn bij cd 2 uit de schier oneindige reeks cd’s die er boven mijn hoofd op een plank staan opgestapeld. Tweemaal drie meter!

 Een opname uit 1984, niet in zijn geheel op Spotify te vinden. Giacomo Aragall als de grote tenor, de Pavaroti zeg maar. Ja, hij zingt  die fraaie aria La donna è mobile, prachtig maar over  woke gesproken… de hele aria zegt eigenlijk; ook als de vrouw nee zegt, bedoelt ze ja!  Rigoletto, de arme donder die zijn dochter probeert te beschermen, wordt gezongen door Bernd Weikl, een machtige bariton die toen midden 40 haast niet beter kon. Eigenlijk een Wagnerzanger, dus grote stem. Potver, je kan deze man woord voor woord verstaan. De ster, toen, in deze opname is Lucia Pop, als de dochter Gilda. Koor van de Beierse Omroep, Münchens omroep orkest onder leiding van Lamberto Gardelli. Mocht je er aan kunnen komen? Luisteren.

 Niets zo heerlijk als opera om het plezier, om het plezier van zingen en vooral met elkaar. Heerlijk dat er geen grote brulboei in het midden alle aandacht opeist, heerlijk dat alles past.  Een stukje uit deze opname, wanneer je op deze link klikt. https://open.spotify.com/track/0Tz7e9cncDOcwjXDpYUZh1?si=6b06442602164606 En zoek dan maar een andere opname, bijvoorbeeld deze. https://open.spotify.com/album/3QeqjwhBpO14rjG7AdLUDh?si=X1iSi3zmRFmegb71XzQtng Een jonge Pavaroti die door de Dame Sutherland nog een beetje onder controle wordt gehouden. En dan tot besluit nog even terug naar de eerste tweeëneenhalve minuut. Wedden dat je het met me eens bent. Alles was al gezegd. En je hart krimpt samen. Opnieuw!