Bach’s Gouden plaat

 

Viool Sonates en Partita’s No 3

Kan je je het openingsgeluid Once upon a Time in de West herinneringen. Die droge windmolen in de woestijn. Charles Bronson die uit de trein stapt, dat trage, die langzame halen in het stof. Als de trein wegrijdt begint dat wereld beroemde harmonicadeuntje van Ennio Morricone. Dan weer stilte en alleen die roestige windmolen. “Frank?” vraagt Bronson. “Frank sent us.” Is het antwoord. Drie tellen later liggen er drie doden in het zand. Bronson is ook geraakt, knoopt zijn arm omhoog en gebruikt daarvoor zijn jasje, alsof hij de eigenlijk wel zo gewend is.

Haal nou die windmolen en de harmonica weg, of zet het geluid zacht en zet de Viool sonate No. 3, het adagio (dat is het eerste deel) op. https://open.spotify.com/track/79KMgSMGze7If0vGKSoXMq?si=10e45990d55e404d  Geloof me, evenveel stof, evenveel spanning, evenveel westernmystiek. Waarmee ik helemaal niets wil zeggen behalve wanneer je jezelf niet het genoegen doet elke dag eventjes een beetje Bach te luisteren, dat je dan last van hersenopstoppingen krijgt. Je hoort dan niet dat alles, maar dan ook alles, ook wat wij nu helemaal hip vinden, al een keer door Bach is gedaan.

En nog eens, ik heb het AI gevraagd en hij berekent het volgende voor me: “Bach componeerde zijn Sonates en Partitas voor viool solo tussen 1703 en 1720, dus het is mogelijk dat hij zijn derde vioolsonate ergens in die periode heeft geschreven. Bach werd geboren in 1685, dus als we ervan uitgaan dat hij zijn derde vioolsonate schreef toen hij 18 jaar oud was (wat mogelijk is gezien zijn vroege muzikale carrière), zou dat in 1703 zijn geweest.”

Kijk nou eens naar de hangoor bij jou op de bank, of naar jezelf, desnoods, tussen de 18 en 30 dit componeren.

Even verderop. No. 3. Partita E majeur, is heel beroemd. https://open.spotify.com/track/6gAStOiZN9cSW8fEAqWPH2?si=fae9e91d66054109

 Je kent het meteen. En je weet dat de violist bijna zijn viool doormidden zaagt, zo snel en virtuoos is dat werk. Het staat op een gouden plaat. De Gouden plaat! De plaat die met ruimtesonde de Voyager meeging op die oneindige reis in de ruimte. Moet je voorstellen dat die Voyager met een klap en hoop stof, op een hemellichaam vele lichtjaren weg, valt. En dat hun Charles Bronson zijn allesspeler openklapt en die gouden plaat er inlegt. En dan Bach hoort. Nee, niet dat adagio van eerder, maar de Partita E majeur. En dat die dan met laatste dansje van de Gigue waar mee deze drie viool sonates worden afgesloten langzaam rondjes draaiend aan de einder verdwijnt? En dan die roestige windmolen weer, natuurlijk….